„Rodzinne zadania do wspólnego wykonania”- propozycje zabaw na poniedziałek

GDZIE JEST WIOSNA?

 

1 . Zapraszam do obejrzenia prezentacji multimedialnej o wiośnie 🙂

 

kliknij @@@@Wiosna prezentacja@@@

 

 

2. „Kolory tęczy” – aktywne słuchanie opowiadania.

 

Dziecko uważnie słucha opowiadania Agnieszki Borowieckiej czytanego przez rodzica. Następnie rodzic stawia przed nim siedem białych jednorazowych kubków do góry dnem. Pod nimi ukrywa zwinięte w rulonik długie wstążki w siedmiu kolorach tęczy. Przed odpowiednimi kubkami rodzic układa fotografie zwierząt i roślin wymienionych w opowiadaniu „Kolory tęczy” i czyta utwór jeszcze raz, robiąc przerwy w odpowiednich momentach. Następnie dziecko wymienia nazwę rośliny lub zwierzęcia oraz kolor, który ta roślina lub zwierzę ofiarowało tęczy, po czym wskazuje odpowiedni kartonik i podnosi kubek, aby sprawdzić barwę ukrytej pod nim wstążki. Dzięki temu weryfikuje poprawność swojej odpowiedzi. Po odsłonięciu wszystkich kubków dziecko zastanawia się, jak wygląda tęcza, i stara się wymienić kolejne jej kolory.

 

 

 

Kolory tęczy (Agnieszka Borowiecka)

 

Pewnego wiosennego dnia w Tęczowej Krainie pojawiło się na niebie kilka pierzastych chmur, z których spadł pierwszy wiosenny deszcz. Zaraz jednak zachodni wiaterek rozwiał kłębiaste obłoki i spoza chmur wystrzeliły ciepłe słoneczne promienie. Wszyscy mieszkańcy Tęczowej Krainy zadarli główki, wypatrując na niebie kolorowej tęczy, która zwykle w takich okolicznościach mieniła się przepiękną paletą barw. Lecz tym razem na wielkim nieboskłonie nie rozbłysła ani jedna kolorowa smużka. – Nie do wiary! – szepnął jeż, skulony pod paprociowym liściem, gdzie schronił się przed deszczem. – Coś musiało się stać! – zaszumiała zaniepokojona paproć. – Może tęcza się rozchorowała – martwiły się mrówki. – Albo przeprowadziła się do jakiejś innej krainy – rzekł strapiony żuk. Wtem na gałęzi rozłożystego buka przysiadła sójka i obwieściła wszystkim, że w tym roku tęczy nie będzie. – To niemożliwe! – krzyknął jeż. – Ależ tak – odparła sójka. – Tęcza strasznie się wstydzi, gdyż jej suknia przez zimę całkiem wyblakła i straciła swe piękne kolory. Jeżyk bardzo się zasmucił, ponieważ całą zimę czekał na to, by wreszcie ujrzeć tęczę. Zaraz więc zwołał wszystkich mieszkańców Tęczowej Krainy na naradę. – Musimy pomóc tęczy odzyskać jej barwny strój – powiedział z przekonaniem, gdyż był pewny, iż mieszkańcy krainy zrobią wszystko, by tęcza znów pojawiła się na niebie. Pierwsza zgłosiła się biedronka, która zgodziła się podzielić z tęczą swym czerwonym kolorem. Tulipan obiecał oddać tęczy trochę pomarańczowego, a żonkile pokiwały ochoczo główkami, mówiąc, że mają aż nadto żółtego koloru i chętnie pomogą w tej trudnej sytuacji. Żabki na spółkę z trawami ustaliły, że to one dostarczą koloru zielonego. A szafirki postanowiły przekazać cały kolor granatowy, jaki tylko miały w zapasie. Fiołki zaś obiecały zaopatrzyć tęczę w kolor filetowy, tak by już żadnej barwy jej nie brakowało. – Wspaniale! – ucieszył się jeż, myśląc, że sprawa została załatwiona. Lecz wtem do głosu doszedł bocian, który najlepiej widział tęczę ze swego gniazda: – Wciąż brakuje nam jednego koloru. Mamy czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, granatowy i fioletowy – zaczął wymieniać. – Lecz zawsze pośrodku tęczowego łuku widnieje piękna niebieska smuga, bez której tęcza nie byłaby sobą. Zapadła ponura cisza. Wszyscy popatrzyli po sobie z lekkim rozczarowaniem, gdyż nikt nie miał niebieskiego koloru, którym mógłby podzielić się z tęczą. – Co robić? – westchnął ciężko jeż. Aż tu nagle spośród gęstych traw wychyliła się mała niebieska główka z trzęsącymi się piórkami na czubku. Chwilę potem zielona gęstwina ugięła się pod rozłożystym ogonem i oczom zgromadzonych ukazał się paw, w całej swej okazałości. Jego długa szyja lśniła niebieskim kolorem, dokładnie takim, jakiego brakowało tęczy do kompletu. Tak więc mieszkańcy Tęczowej Krainy podzielili się z tęczą swoimi kolorami. A gdy następnym razem słońce zaczęło przepychać się na niebie z deszczowymi chmurami, na horyzoncie zajaśniała wielka kolorowa smuga – tak wyraźna i barwna jak nigdy dotąd, gdyż jej kolory wzięły się z przyjaźni.

 

 

 

3.MALOWANIE WITRAŻY- praca plastyczna

Zachęcam również do zabawy  z dziećmi w malowanie witraży. Forma tej zabawy jest bardzo atrakcyjna oraz rozwija kreatywność i pomysłowość dzieci.

 

kliknij @@@Malowanie witraży@@@